Rouwverwerking

Een dierbare die overlijdt, of dit nu door een plotseling overlijden of een langdurig ziekbed is, laat een leegte achter. Dit kan heel veel pijn doen en ook veel (verschillende) emoties oproepen.

Fasen in het rouwproces
–  Schok/ontkenning (de hoop dat het niet waar is)
–  Woede (vaak gebruikt om onderliggende gevoelens te vermijden)
–  Marchanderen (wil terug naar oude tijden toen alles nog goed was)
–  Wanhoop/depressie (het besef begint door te dringen)
–  Acceptatie (wordt bereikt als de andere punten doorlopen zijn).

Sommige mensen willen zich het liefst afzonderen en hebben nergens meer zin in, terwijl andere mensen juist weer zo snel mogelijk volop aan het werk gaan om -hopelijk- de rouw te kunnen ontlopen. Beide oplossingen zullen niet zo lang goed gaan. Op een gegeven moment loopt men ‘vast’.

Het is belangrijk om te kunnen praten over wat er gebeurd is, zodat men de nieuwe realiteit een plekje kan gaan geven. Gemakkelijker gezegd dan gedaan … dat begrijpen veel mensen, maar hoe kun je dan toch aan het rouwen beginnen?

Dit is voor iedereen persoonlijk. De één wil heel veel praten over de leuke en minder leuke dingen die hier op aarde hebben plaatsgevonden, anderen schrijven, tekenen of schilderen liever (creatief bezig zijn), luisteren naar (rustgevende) muziek, gaan mediteren of gaan lekker de buitenlucht in voor een stevige wandeling.

Kortom, rouwen is iets dat iedereen moet doen om niet “in de knoop” te raken met de ontstane emoties. Rouwen gebeurt echter bij iedereen op zijn of haar eigen manier en gedurende een periode die goed voor hen voelt.

Rouwsymptomen
Lichamelijke reacties: slaapproblemen, spanningshoofdpijn, verminderde eetlust
Emotionele reacties: verdriet, eenzaamheid, angst, agressie, opluchting
Cognitieve reacties: concentratieverlies, gespannenheid, hopeloosheid
Gedragsmatige reacties: uiten van emoties, teruggetrokkenheid.

Een rouwbegeleider kan behulpzaam zijn bij het verwerken van het verlies van een dierbare. Soms is het fijn om een “buitenstaander” te spreken die weet door welke fase men heen kan/moet gaan en of men nog op de juiste weg zit om vooruit te kunnen komen in het rouwproces.

Rouwen is dus nodig om los te kunnen laten en de overledene op een andere manier toch in zijn/haar leven c.q. herinnering te kunnen houden zonder hier met (veel) verdriet aan terug te denken.